يعنى گفته شده است در تأويل فعل عايشه كه : به درستى كه أو اتمام نماز كرد در سفري كه به سوى بصره براي قتال أمير المؤمنين ( عليه السلام ) نموده ، وقصر نمودن نماز نيست مگر در سفر طاعت الهى واين سفر أو سفر طاعت نبود ، بلكه سفر معصيت [ بود ] . وجناب أمير ( عليه السلام ) نيز تصريح فرموده به اينكه عايشه در خروج از خانه خود عاصيه بود ، چنانچه از نامه آن جناب كه از “ تذكرة الخواص “ سبط ابن الجوزي و “ مطالب السؤول “ و “ فصول مهمه “ منقول خواهد شد واضح است ( 1 ) .

--> 1 . در طعن دوم عايشه از تذكرة الخواص : 70 - 71 ، مطالب السؤول : 212 ، الفصول المهمّة 1 / 387 - 388 خواهد آمد .